Shadow Isles

Hier loopt niets netjes af. De catastrofe die deze archipel voortbracht, ontstond uit rouw, en eeuwen nadat de mist kwam en iedereen een behoorlijke dood ontzegde, maakt rouw nog steeds een groot deel uit van wat de eilandbewoners zijn.

Viego, de Verwoeste Koning, is waar het verhaal begint. Hij wilde de dood van zijn koningin niet accepteren, en die weigering ontketende de vloek die zijn hele koninkrijk verzwolg, hijzelf inbegrepen. Hij zwerft nog steeds door de mist op zoek naar een vrouw die hij nooit zal bereiken. Thresh, de Kettingbewaker, was al een sadist voordat de vloek hem greep. Daarna had hij simpelweg een veel groter gebied om zielen te verzamelen, net zoals hij ooit pijn verzamelde. Hecarim, de Schaduw van de Oorlog, rijdt aan het hoofd van een spookcavalerie-aanval die nooit eindigt. Hij hoeft ook niet te eindigen, want het conflict waarvan hij deel uitmaakte, had al lang voordat de gevechten stopten zijn betekenis verloren.

Sommigen van degenen die in de mist gevangen zaten, weigerden zich over te geven. Senna, de Verlosser, doorstond eeuwenlang opgesloten in een lantaarn en smeedde die angst vervolgens tot een mes gericht op de mist, en koos ervoor zich te verzetten in plaats van te vervagen. Yorick, Shepherd of Souls, beveelt de doden niet; hij zorgt voor hen en beschouwt de talloze lijken van de eilanden meer als een verantwoordelijkheid dan als een voorraad. Maokai, de Twisted Treant, bestrijdt dezelfde mist met wortels in plaats van staal, en koestert een wrok die ouder is dan de meeste nieuwere geesten van de eilanden.

Zelfs de kleinere en vreemdere figuren hier delen die koppige weigering om af te zijn. Gwen werd in iets nieuws genaaid in plaats van te worden achtergelaten om te vergaan. Karthus wordt luider naarmate de mist meer van hem afslijt. Kalista bestaat om rekeningen te vereffenen voor eden die de levenden braken, en int elke verraad één voor één. Elise, de Spider Queen, koos haar eigen transformatie in plaats van dat die haar werd opgelegd, wat haar onderscheidt als een van de weinige dingen in deze archipel die meer op een keuze dan op een gevolg lijkt.

Niets wat zich op deze eilanden afspeelt, eindigt werkelijk. Het neemt alleen een nieuwe vorm aan en gaat verder. Wat begon als een koninkrijk, daarna een tragedie werd en vervolgens een vloek, is nu gewoon een plek, en wie hier aanspoelt, houdt meestal op zich af te vragen welke van de drie het werkelijk is.