Hecarim

Hecarim’ leven vóór de Ruination doet er nu nauwelijks nog toe. Hij reed ooit als ridder van de Blessed Isles, tot die eilanden in schaduw wegzonken. Dezelfde vernietigende kracht die het land verzwolg, greep ook hem, zijn cavalerie en elk rijdier dat naast hem galoppeerde. Wat tevoorschijn kwam, was geen ridder meer, maar een spookachtige versmelting van ruiter en ros, gevangen in een lot dat geen van hen had gevraagd.

Dat lot is eenvoudig en eindigt nooit: de levenden vertrappen. Telkens wanneer de Zwarte Mist zich over de Shadow Isles en voorbij hen, Hecarim gaat voorop in de aanval. Verhalen zijn het erover eens dat hij er geen tegenzin bij voelt. Hij geniet van het doden, maalt neer wat in zijn pad staat onder gepantserde hoeven die nooit stoppen met bewegen.

Elke vaardigheid in zijn arsenaal hangt af van momentum. Rampage raakt alles in de buurt, en hoe meer doelwitten het treft, hoe goedkoper het wordt en hoe harder het aankomt. Devastating Charge wint aan snelheid naarmate hij langer rent, waardoor hij eenheden regelrecht kan platlopen voordat hij eindigt met een terugslag waarvan de kracht toeneemt met de afgelegde afstand. Zijn passieve vaardigheid, Warpath, zet die extra snelheid rechtstreeks om in aanvalsschade: hoe sneller hij beweegt, hoe feller hij toeslaat. Spirit of Dread kost hem een deel van zijn eigen gezondheid om gezondheid van nabije vijanden af te zuigen, een eerlijke ruil voor iemand die zich zelden een stilstand kan veroorloven. Zijn ultimate, Onslaught of Shadows, roept de spectrale overblijfselen van zijn voormalige cavalerie terug voor een laatste aanval, en eindigt met een schokgolf die overlevenden in paniekerige vlucht drijft in plaats van in een gevecht.

Weinig champions van de Isles laten zo openlijk zien hoeveel hun vroegere leven is veranderd als Hecarim. Hij was een ridder die alles verloor aan de Ruination en toch bleef doorrijden, alleen niet meer voor iemand die nog leefde. Hij vecht op de top lane als een Fighter-Tank, gevoed door mana in plaats van een levende bron, wat past bij een krijger voor wie de dood de rit nooit echt heeft beëindigd.