Karthus

Het laatste wat de meeste mensen horen voordat Karthus aankomt is een lied, als ze al iets horen.

Hij is een onsterfelijke geest van de Shadow Isles. Waar de levenden huiveren bij het idee van voor altijd voortbestaan als iets dat noch levend noch echt dood is, Karthus ziet alleen lieflijkheid. Hij beschouwt ondood niet als een vloek om te ontvluchten maar als een staat die het waard is om te omarmen, en telkens wanneer hij onder stervelingen wandelt, probeert hij hen daarvan te overtuigen, meestal door lijken achter zich te laten.

Andere zwervers van de Shadow Isles, Kalista inbegrepen, najagen hun eigen sombere doelen door dezelfde mist. Karthus geeft minder om wraak dan om ritueel. Hij gedraagt zich minder als een jager en meer als een missionaris, die zijn idee van de vreugde van de dood verspreidt aan wie toevallig dichtbij genoeg is om het te horen.

Sterven vertraagt hem niet. Death Defied, zijn passieve vaardigheid, houdt zijn spreuken enkele tijd beschikbaar nadat hij gedood is, wat past bij een geest die de dood nooit als eindpunt heeft gezien. Lay Waste treft een gebied met schade die over tijd oploopt en het hardst toeslaat tegen doelwitten die alleen staan. Wall of Pain verlaagt de bewegingssnelheid en magische weerstand van elke vijand die erdoorheen loopt. Defile put energie uit nabije vijanden en vult zijn eigen mana aan. Zijn ultimate, Requiem, vereist een kanalisatie van drie seconden voordat het tegelijk elke vijandelijke kampioen op de map raakt, een passend grootse finale voor iemand die zich zelden druk maakte om de grenzen van één gevecht of één leven.

Hij is een mage die aan mid lane is gebonden, en zoals bijna elke andere caster in Runeterra is hij afhankelijk van mana, wat de rest van zijn kit des te vreemder maakt. Wat hem het meest als spellcaster definieert, is dat hij blijft doorvechten nadat hij in het gevecht is gedood. Zelfs zijn lied, waarover degenen die het hebben gehoord zelden iets zeggen, lijkt hem minder te betekenen dan de stilte die erop volgt.