Lucian

Een wrok die nog steeds brandt

Lucian’s campagne tegen de doden begon met één enkel, precies verlies: zijn vrouw, geveld door de schim Thresh. Toen ze later werd teruggebracht, werd verwacht dat dit de rekening zou sluiten. Dat deed het niet. Het vuur dat hem in de eerste plaats dreef, is nooit gedoofd, ook al was de oorzaak ervan omgekeerd, en hij jaagt nog steeds met dezelfde felheid op geesten, alsof er nog iets verschuldigd is.

Twee pistolen, nul terughoudendheid

Als een Sentinel of Light, Lucian beschouwt de Zwarte Nevel en de schimmen die hij voortbrengt als een permanente crisis verspreid over Runeterrauitstrekt, en niet als een afgerond verhaal beperkt tot één slagveld. Zijn gepaarde relikwiepistolen passen bij die lange, meedogenloze veldtocht: Piercing Light doorboort één doelwit in een rechte lijn, Ardent Blaze raakt een grotere groep met een stervormige lichtflits, en Relentless Pursuit brengt hem vooruit of achteruit zodra er een opening ontstaat. Zijn passieve vaardigheid, Lightslinger, voegt na elke spreuk een extra ronde basisaanvallen toe, zodat vijanden zelden op adem kunnen komen. Wanneer een gevecht definitief moet worden beëindigd, ontketent The Culling een kogelregen waar weinig levenden of doden zich vrijwillig in zouden begeven.

Genade staat niet op de agenda

Niets hiervan is theater. Lucian biedt weinig mededogen en aarzelt nog minder, beschouwt elke geest die vrij rondwaart als een levend gevaar voor iedereen die nog ademt, en houdt de oudste gruwelen van de Zwarte Nevel ver weg van de mensen die hij heeft gezworen te beschermen. Elk schot uit die pistolen beantwoordt een schuld die hij nog steeds heimelijk als onbetaald beschouwt. Die mix van scherpschuttersprecisie en agressie in de stijl van een assassin laat hem net zo makkelijk in de botlane vechten als alleen jagen in de midlane, naast andere zwervers zoals Evelynn en Fiddlesticks, wier banden met een bepaald land even los zijn.