Shurima

Het rijk is al zo lang verdwenen dat zijn doden inmiddels rust zouden moeten hebben gevonden, maar telkens als de duinen verschuiven, banen ze zich weer een weg naar het oppervlak.

Onder het zand

Niemand herinnert zich de laatste dagen van het rijk nog goed. Zijn hoofdstad verdween onder het zand en de overlevenden verspreidden zich over de woestijn die ze ooit hun thuis noemden. Amumu, de Sad Mummy, zwerft nog steeds door die duinen, een eenzame figuur die het verlies belichaamt. De vloek op hem was het werk van de val, hoewel hij er nooit door werd vernietigd. Renekton, de Butcher of the Sands, en Nasus, de Curator of the Sands, deelde ooit de taak om de herinnering van het rijk te bewaken. Toen veranderde iets Renekton in een monster, en Nasus werd alleen achtergelaten om te voorkomen dat wat overbleef uit elkaar viel.

Wat eronder ontwaakt

Azir, de Keizer van de Zanden, laat zien dat het rijk nooit helemaal is gestorven. Hij kroop uit zijn eigen graf om een troon op te eisen die al eeuwenlang technisch gezien niet meer bestaat. Xerath, de Opgestegen Magus, joeg op een vergelijkbare macht en betaalde daar veel zwaarder voor. Hij is nu weinig meer dan woedende levende energie die nauwelijks nog een vorm heeft. Skarner, de Oerheerser, is ouder dan het volk van het rijk. Deze kristallijne bewaker sliep door de opkomst en ondergang van hun beschaving heen, en de omwentelingen verstoorden zijn rust nauwelijks.

Niet iedereen daarbuiten is gefixeerd op het verleden. Taliyah, de Stoneweaver, zwerft met haar eigen redenen in het heden door de ruïnes en zoekt nog uit wat ze met de aarde zelf kan doen. Sivir, de Battle Mistress, ziet oude graftombes vooral als een manier om geld te verdienen. K’Sante en Naafiri zijn verbonden met de levende steden en krijgsbenden van de woestijn in plaats van met de begraven steden, wat aantoont dat het verhaal van het rijk niet alleen wordt geschreven door wat uit het zand kruipt.

Zelfs de tijdwachters van de woestijn zijn het er niet over eens in welk tijdperk ze leven. Zilean, de Chronokeeper, raakte zo verdiept in zijn studie van de tijd dat hij kwijtraakte in welke eeuw hij leefde. Nu zweeft hij tussen het verleden en het heden van het rijk en vestigt zich in geen van beide. Rammus, de Armordillo, is veel ouder dan de meeste verklaringen die voor hem worden gegeven. Hij blijft opgerold onder het zand liggen, wachtend zoals de andere geheimen van het rijk dat doen. Of reizigers de woestijn verlaten met het idee dat het een ruïne, een waarschuwing of een koninkrijk is dat nog steeds zijn troon toekomt, hangt vaak af van welke van deze figuren ze toevallig het eerst ontmoeten.