De Solari het geloof in de maan verdreef, maar ze slaagden er nooit in het weg te vagen. De Lunari hield haar oude kracht brandend lang nadat Mount Targon’s zonaanbidders brandmerkten het als corruptie. Het overleefde in het verborgene in plaats van in tempels, doorgegeven door mensen met goede redenen om te zwijgen over wat ze nog als heilig beschouwden en voorzichtig met wie ze het deelden.
Diana is de sterkste schakel tussen dat verborgen geloof en het heden. Vanaf haar geboorte gebrandmerkt als Scorn of the Moon door dezelfde orde die haar ooit misschien een zuster had genoemd, behandelt ze de Lunari’s lijden als haar eigen geschiedenis in plaats van een verre legende. Haar aanhoudende verzet houdt het oude geloof ervan af volledig te verdwijnen, zelfs als ze nooit iemand anders ontmoet die het nog deelt.
Aphelios, bekend als de Weapon of the Faithful, weerspiegelt een toewijding die veel beter past bij een religie die ondergronds overleeft dan bij een die stoutmoedig genoeg is om openlijk te aanbidden. De Solari met Leona, een champion gevormd om hun leer in het openbaar uit te dragen. De Lunari hebben geen vergelijkbare figuur in het openbaar, alleen subtielere tekenen en oudere namen die nooit volledig van de berg zijn verdwenen.
De overige champions van Targon staan buiten deze specifieke strijd, kosmisch van schaal in plaats van partijdig in trouw. Aurelion Sol streeft ambities na die ouder zijn dan de scheuring tussen zon en maan, en Soraka, de Starchild, geneest wie het nodig heeft, welk geloof ze ook hebben en aan welke kant van de berg ze ook staan. Hun onpartijdigheid maakt het contrast scherper: zelfs op een piek vol kosmische macht overleeft de ruimte om de maan openlijk te volgen vooral in herinnering, en in de weinige, Diana onder hen, die bereid zijn voor meer te vechten. De Lunari hebben hun tempels en hun openbare verering verloren, maar ze zijn blijven voortbestaan door simpelweg te weigeren te verdwijnen, generatie na generatie, hoe vastberaden de Solari beschouwde de zaak als afgedaan.