Bandle City

Niemand is het erover eens waar Bandle City eigenlijk is, en de onenigheid lijkt deel uit te maken van zijn aard. Het thuisland van de yordles ligt ruwweg een halve stap buiten de fysieke wereld, glipt in Runeterra via openingen die zonder waarschuwing verschijnen en net zo snel verdwijnen. Wie er per ongeluk binnenkomt, vindt zelden twee keer dezelfde route, en wie er weer uitkomt, kan vaak niet onder woorden brengen wat hij heeft gezien.

De yordles die door die openingen trekken, brengen de tegenstrijdigheden van het rijk met zich mee. Lulu, de Fee-tovenares, behandelt de werkelijkheid als klei en rekt grootte en vorm voor zichzelf en haar metgezel op alsof natuurwetten slechts suggesties zijn. Yuumi, de Magische Kat, is nog verder van huis gegaan. Ze hecht zich aan de partner die ze kiest in plaats van aan een bepaalde plek, en laat die partner graag bepalen waar ze heengaan. Samen wijzen ze op een thuisland dat meer om speelsheid dan om grenzen geeft en nooit zijn eigen regels heeft vastgesteld.

Niet al zijn exportproducten zijn speels. Veigar, de Kleine Meester van het Kwaad, liet diezelfde speelse magie achter zich en streefde naar duistere macht. Dat toont aan dat dreiging niets met gestalte te maken heeft en alles met ambitie. Rumble, de Gemechaniseerde Dreiging, reageert op de neerbuigendheid van de wereld tegenover yordles met gelaste pantserplaten en een kort lontje in plaats van met spreuken. Hij is een mechanisch vreemde eend in een beroemd magisch volk, en het leek hen nooit iets uit te maken dat hij niet in het keurslijf paste.

Weer anderen nemen Bandle City instincten de strijd en het wild in. Tristana, de Yordle-Schutter, verliet jong het huis om een gevecht na te jagen waarvan men haar had verteld dat het haar te boven ging, en keek nooit meer om toen ze het had gevonden. Teemo, de Snelle Verkenner, en Corki, de Vermetele Bommenwerper, kanaliseerden allebei de nieuwsgierigheid van yordles in levens van verkenning en vliegen over landen die iemand van twee keer hun lengte zouden kunnen overweldigen. Ze zien hun kleine formaat als een uitdaging om omheen te werken, niet als een grens.

Deze figuren worden minder verbonden door één enkel kenmerk dan door een gemeenschappelijk begin dat zichzelf nooit helemaal verklaart. Bandle City stuurt geen soldaten of geleerden de wereld in zoals grotere naties doen. Het stuurt individuen die zijn eigenaardigheid in heel verschillende richtingen hebben gedreven, en die vervolgens op zoek gingen naar een wereld groot genoeg om die eigenaardigheid tegen af te meten.