Locke

Corvin Locke koos niet zozeer zelf voor exorcisme, het werd hem eerder in handen geduwd. Hij werd opgevoed door Demacische occultisten die geheimhouding koesterden en hun eigen gedrag vergoelijkten, en als kind zag hij volwassenen anderen misleiden over het kwaad waarvoor ze zwoeren te vechten in het algemeen belang. Dat huis verlaten schakelde zijn instinct om verborgen corruptie op te sporen niet uit. Uit die jaren trok hij een verontrustende les: demonen maken het slechtste in mensen niet, ze voeden zich simpelweg met wat er al van binnen ettert.

Locke beantwoordt deze overtuiging met een simpel, herhaald antwoord: sleep het rot in de openbaarheid, ziel na ziel, zodat de wereld een beetje waarachtiger wordt, of ze er nu om vraagt of niet. Hij jaagt hierop met werktuigen die gebouwd zijn voor directe confrontatie in plaats van finesse.

• Zilveren Staak — zijn aanvallen treffen harder tegen vijanden die al bijna dood zijn, en hij kiest voor constante druk boven geduld.
• Rituele Spijkers — zijn geworpen Zielsspijkers markeren doelwitten die hij later kan verteren voor extra schade.
• Zielsontsteking — een pijnlijke stoot van Aanvalssnelheid en Bewegingssnelheid die aan het begin zijn gezondheid doet slinken en die later geleidelijk deels herstelt.
• Aswolkige Achtervolging — een sprint die samensmelt met een teleportatie, waardoor hij de afstand overbrugt voordat iemand zich kan voorbereiden.
• Vagevuur — een bindend relikwie dat verzwakte vijanden meteen kan executeren en sterker wordt met elke champion die het gevangenzet.

Hij staat niet langer onder het gezag van één natie en zwerft door Runeterra in plaats van het koninkrijk te dienen dat hem opvoedde en tegelijk voorloog. Andere zwervers dienen ook geen kroon, van Aatrox tot Bard, elk bevrijd van het bevel van welke troon dan ook. Voor Locke, de afstand zelf is wat telt: hoe verder hij wegrijdt van Demacia’s versie van de gebeurtenissen, des te duidelijker onthullen zijn eigen verboden riten zich. Het is een eenzaam bestaan, toch Locke lijkt de deal te hebben aanvaard.