Jax

Jax laat zelden een sneer verloren gaan, en hij gaat net zo makkelijk om met sarcasme als met welk vreemd gevormd zwaard of staf hij toevallig bij zich heeft. Wanneer hij überhaupt correct wordt vastgelegd, verschijnt hij als de laatste bekende wapenmeester van Icathia, een stad die in geen enkele vorm voortbestaat die iemand zou willen bezoeken.

Icathia leidde tot zijn eigen ondergang. De inwoners grepen naar macht die ze niet begrepen en openden een poort voor de Void. Jax en de weinigen die die fout overleefden, zwoeren later in stilte om te beschermen wat er nog over was van de wereld. Die eed heeft hem veel langer op pad gehouden dan enig mensenleven zou moeten duren.

Magie keert terug naar Runeterra, en het oude gevaar Icathia eenmaal losgelaten ontwaakt samen met hem. Jax ziet dit minder als een crisis en meer als een kans om mensen in te schatten. Met de laatste vonk van het licht van zijn thuisland doorkruist hij het land en beoordeelt elke vechter die hij ontmoet met één vraag: houden ze hun grond naast hem wanneer het telt?

Zijn gevechtsstijl past bij dat zelfvertrouwen. Meedogenloze Aanval stapelt aanvalssnelheid met elke opeenvolgende treffer, Sprongaanval springt naar elke eenheid, bondgenoot of vijand, en Versterking laadt zijn volgende aanval op met extra kracht. Tegenaanval laat hem een salvo aanvallen opvangen voordat hij iedereen in de buurt verdooft, en zijn ultimate, Grootmeester-in-de-Wapens, voegt bonusmagische schade toe aan elke derde klap en versterkt zijn vastberadenheid midden in het gevecht. Het arsenaal past bij iemand die de ondergang van zijn eigen wereld overleefde en nu weinig zin ziet in terughoudendheid.

Jax wordt gespeeld als een top-lane fighter die op mana draait in plaats van energie of furie, wat op gespannen voet lijkt te staan met een wapenmeester die weinig op heeft met conventies. Dat gat tussen wat zijn abilities aandrijft en hoe hij daadwerkelijk vecht, via meedogenloze opeenvolgende slagen, is een belangrijke reden waarom hij zo moeilijk te plannen is.