We Can Win

We Can Win was een Japans League of Legends selectie die speelde in de League of Legends Japan League (LJL), het hoogste professionele niveau van het land. De organisatie heeft sindsdien haar deuren gesloten, maar blijft een van de vele teams die hebben bijgedragen aan de voortdurende inspanning van Japan om een blijvende nationale esports-scene te creëren voor League of Legends.

Wie ze waren

We Can Win kwam voor Japan uit in een tijd waarin de LJL haar speelniveau wilde verhogen en haar fanbase wilde vergroten. De teams in die context liepen sterk uiteen, van gevestigde namen met een lange geschiedenis tot nieuwere groepen die simpelweg een plek in de competitie hoopten te bemachtigen. De competitie als geheel liet zien dat de regio internationaal een sterkere positie wilde opbouwen.

De selectie

De opstelling bestond uit besu, Senmary, Tatsu en Wasteland. Een viermansgroep als deze weerspiegelde de situatie van veel clubs buiten de top van de regio, die teams samenstelden met bescheiden budgetten en vertrouwden op individuele groei en duidelijke communicatie om mee te blijven doen. Voor spelers in zulke selecties was de ervaring vaak een opstapje: ze kregen speeltijd tegen sterkere tegenstanders voordat ze verder trokken naar andere kansen in de scene.

Competitieve achtergrond

De LJL is al lang de belangrijkste route voor Japanse League of Legends spelers, wat leidt tot internationale optredens op evenementen zoals de Mid-Season Invitational en het World Championship. De meeste deelnemende teams mikten eerst op een solide positie in de nationale stand, een doel dat moeilijker werd gemaakt door instabiele rosters en de hoge lat die de toonaangevende organisaties van de regio leggen.

Achteraf wordt We Can Win herinnerd als een voormalig team en niet als een huidige concurrent. Toch droeg de korte run bij aan de verscheidenheid van de Japanse scene in de actieve jaren. Terwijl de LJL zich blijft ontwikkelen en professionaliseren, vormt het werk van kleinere teams die niet meer bestaan, en dit team is daar een van, nog steeds een deel van de basis waarop de moderne competitie rust.