Freljord

Niemand is ooit de enige erkende leider van dit bevroren land geworden, en het weer lijkt die regeling te passen. Sejuani, Woede van het Noorden, stormt recht op alles af wat haar volk bedreigt, terwijl Ashe, de Vorstboogschutter, geduldig wacht met een pijl die zelden mist. Geen van beide methoden heeft de stammen van dit land verenigd, en geen van beide lijkt klaar om harder door te duwen.

Verschillende krijgers van de regio trotseren de kou met pure uithoudingsvermogen in plaats van tactiek. Olaf, de Berserker, behandelt een slagveld zoals anderen een gezellige maaltijd behandelen. Tryndamere, de Barbaarse Koning, heeft zoveel meegemaakt dat er weinig is wat hem nog verrast. Volibear, de Relentless Storm, en Trundle, de Troll King, ervaren dezelfde druk op minder menselijke manieren, elk verdedigt grondgebied door pure volharding. Braum, bekend als het Heart of the Freljord, is de ongewone uitzondering: zijn kracht dient vooral om degenen om hem heen te beschermen in plaats van er zelf iets aan te hebben.

Onder de stammen die men kan zien, zouden oudere krachten zich roeren. Drie figuren voelen vooral als legende in plaats van als heersers die nog leven:

• Anivia, de Cryophoenix, iets dat sterft en weer opstaat in plaats van simpelweg één leven uit te leven
• Lissandra, de Ice Witch, wier greep op de oudste magie van de regio elke stam heeft overleefd die die probeerde te betwisten
• Ornn, de Fire below the Mountain, een smeedgod die liever uit het zicht blijft tenzij iemand hem reden geeft om tevoorschijn te komen

Braum's schild en Volibear’s storm behoort aan geen enkele stam toe, wat deels de reden is dat geen van beide ooit volledig door één stam is opgeëist. Deze weerstand tegen eigendom komt ook terug bij veel van de vreemdere champions van het land: hier gaat de beloning meestal naar wie op eigen voorwaarden volhoudt in plaats van naar wie het eerst trouw zweert, of dat nu betekent een eindeloze strijd overleven of alle rivalen overleven die dezelfde aanspraak eerder probeerden te maken.

Gevangen tussen de stammen die aan de oppervlakte vechten en wat er rusteloos onder ligt, heeft dit bevroren land nooit buitenstaanders nodig gehad om zijn winters nog harder te maken.