Noxus plaatst nooit het hele rijk in de handen van één heerser. Haar bestuursraad, de Trifarix, berust op drie eigenschappen die het rijk in wisselende mate waardeert: visie, macht en sluwheid. Zelfs de sterkste troon kon die drie niet in zijn eentje belichamen, en Noxus liet die schijn al lang varen. Macht verdelen over drie zetels was minder een concessie dan een eerlijke weerspiegeling van hoe het rijk werkelijk functioneert.
Kracht
Darius, de Hand van Noxusop de golf worden gegooid, en Ambessa, Matriarch van de Oorlog, zijn de duidelijkste voorbeelden van kracht als pure overmacht, het soort dat slagen op het slagveld beslist en daarna geen raad nodig heeft om het goed te keuren. Hun aanzien berust op overwinningen die elke soldaat uit eigen ervaring kan bevestigen.
Sluwheid
LeBlanc, de Bedrieger, en Katarina, het Sinistere Mes, vormen met even veel kracht het tegenovergestelde standpunt: een mes in de schaduw of een goed geplaatste leugen kan veldslagen winnen die een openlijk marcherend leger nooit zou winnen. Cassiopeia past naast hen, want haar titel draait om het omsingelen van een vijand in plaats van het frontaal aangaan, een heel andere manier om de afstand te overbruggen.
De inzet van de raad
In plaats van gezag op één plek te concentreren, heeft de Trifarix wedt dat Noxus houdt beter stand wanneer haar macht verdeeld is onder rivalen dan wanneer één ambitieuze figuur alles beveelt. Draven, de Glorieuze Beul, en Kled, de Chagrijnige Ruiter, tonen hoeveel ruimte die wedde laat voor persoonlijke ambitie buiten de raadszaal. Het rijk beloont met andere woorden uitzonderlijke kracht waar die ook opduikt, in plaats van alle kracht door drie vaste zetels te kanaliseren.
Of deze regeling op stabiliteit neerkomt of op drie ambities in een constant, ongemakkelijk evenwicht, is iets wat Noxus is nooit opgelost, en haar lange reeks interne conflicten suggereert dat ze dat ook niet van plan is. Eén troon had een netter antwoord kunnen opleveren, toch Noxus heeft zelden nette antwoorden boven praktische verkozen.