Talon

De straten van Noxus, niet enige formele scholing, vormde hoe Talon gevechten, en de straten waren daarin nooit zachtzinnig.

Lang voordat hij een naam verwierf die het waard was om te vrezen, was hij een kind dat stal, vocht en doodde enkel om te overleven in de goot van het rijk. Zo'n jeugd liet hem zonder enige zin voor open gevechten achter. Talon sluipt uit de schaduw en verdwijnt voordat een alarm kan klinken, een vaardigheid die de interesse van de familie Du Couteau wekte en hem een plek onder hun vaandel opleverde. Nu dient hij Noxus rechtstreeks, volgt vijandelijke bevelhebbers en kampioenen op en vereffent rekeningen met elke Noxiaan die zijn meesters heeft gekwetst. Het past bij een rijk dat gelooft dat elke vorm van kracht, ook de stille, recht geeft op een plaats aan de top.

Gebouwd als Assassin voor de midlane en aangedreven door Mana leest zijn kit als een takenlijst. Noxiaanse Diplomatie schiet hem vooruit met een sprong, gevolgd door een steek die hard raakt op korte afstand. Rake slingert een waaier van dolken naar buiten en trekt ze terug door dezelfde doelwitten; de terugweg doet meer pijn en vertraagt iedereen die hij raakt. Assassin’s Path is zijn kenmerkende sluiproute, waarmee hij over muren en structuren springt met een korte cooldown, al blijft het terrein dat hij oversteekt daarna een tijdlang onbruikbaar voor hem. Shadow Assault, zijn ultimate, strooit messen om hem heen terwijl hij onzichtbaar wordt, en roept ze vervolgens terug naar de plek waar hij weer verschijnt, waarbij de schade op dat punt wordt geconcentreerd zodra hij weer zichtbaar wordt. Blade’s End bindt het passief samen: elke treffer stapelt Wond op het doelwit, en de derde stapel verandert zijn volgende aanval in een zware bloeding. Rivalen als Cassiopeia en Ambessa kennen hem vooral als de naam die verbonden is aan een lichaam dat al op de grond ligt, precies de reputatie Noxus wilde dat hij zou dragen.