Sona

Demacia‘s meest bewonderde etwahl-speler spreekt nooit, toch weet ze alles over te brengen. Sona bespeelt de snaar-etwahl beter dan wie ook in het koninkrijk, en ze deelt haar innerlijke leven via akkoorden en aria's in plaats van woorden. De Demaciaanse adel vindt dit verrukkelijk, althans tot ze zich afvragen waartoe haar muziek werkelijk in staat is.

Een talent dat op magie lijkt

Demacia heeft geen geduld voor tovenarij, en Sona’s melodieën grenzen er dicht genoeg aan om mensen ongemakkelijk te maken. Sommigen geloven dat haar spel echte magie verbergt onder het kunstenaarschap, een ernstige beschuldiging in een koninkrijk dat alles wat onnatuurlijk is wantrouwt. Toch verwelkomen de hooggeborenen haar, evenzeer beschermd door haar goede manieren als door haar talent, terwijl stille geruchten over haar ware aard onder het applaus de ronde doen.

Aan beide kanten van een gevecht

Wie haar kent, lijkt haar stilte moeiteloos te lezen, en op het slagveld dienen haar akkoorden hetzelfde doel als in een concertzaal: ze sussen en ze treffen. Haar passieve, Power Chord, versterkt haar basisabilities naarmate ze succesvoller blijft spelen. Hymn of Valor, Aria of Perseverance en Song of Celerity elk legt bij het casten een tijdelijke aura over nabije bondgenoten, die om de beurt schade, genezing en snelheid schenkt. Crescendo, haar ultimate, keert dezelfde muziek tegen de vijand en trekt hen in een dans die ze niet kunnen weigeren terwijl het schade toebrengt. Op dat moment laat haar melodie alle pretentie van zachtaardigheid varen en wordt ze een wapen gericht op iedereen die haar hoort. Geclassificeerd als een Support die ook een Mage is, kan ze de bottom lane opgaan naast een partner of naar het midden trekken, met Mana als enige echte beperking op hoe vaak ze haar akkoorden kan delen.